მართლმადიდებლურ ეკლესიაში ჯვრის ტარებასთან დაკავშირებით მრავალი რეგულაცია არსებობს და ერთ-ერთი მათგანი დაკავშირებულია იმ მასალის არჩევასთან, რომელზედაც ის უნდა გაკეთდეს.

რატომ არ შეიძლება ჯაჭვზე ჯვრის ტარება

სასულიერო პირის თქმით, ჯვარი არ არის მხოლოდ დეკორაცია, არამედ მნიშვნელოვანი სულიერი ობიექტი, რომელიც პატივისცემით უნდა ატაროთ. მართლმადიდებლურ ტრადიციაში ჯვარს ყოველთვის განსაკუთრებული პატივისცემით ეპყრობოდნენ, თვლიდნენ მას ხსნისა და ქრისტეს მსხვერპლშეწირვის ხსოვნის სიმბოლოდ. ამიტომ, ლითონის ჯაჭვის გამოყენება, მღვდლის აზრით, არღვევს იმ პატივისცემას, რომელიც უნდა გამოიჩინოთ სალოცავის მიმართ.

ლითონის ჯაჭვი წარმართულ სიმბოლოებთან და დეკორაციებთან ასოცირდება, რაც სრულიად მიუღებელია ქრისტიანებისთვის. ძველი მართლმადიდებლური კულტურის კონტექსტში მეტალი ასოცირდებოდა მიწიერი ფასეულობებისა და მატერიალური სიკეთეების სამყაროსთან და არა სულიერ არსთან. ამ მიზეზით, ის არ არის შესაფერისი ჯვრის სატარებლად, რომელიც სიმბოლოა სულიერი სიმტკიცისა და მონანიების.

ქსოვილის თასმაზე ჯვრის ტარების ტრადიცია საუკუნეებს ითვლის და თაობიდან თაობას გადაეცემა. ეს სიმბოლოა სალოცავის პატივისცემისა. ასეთი ლენტები იმის შეხსენებას ემსახურება, რომ ჯვარი არ არის მხოლოდ გარეგნული სამშვენისი, არამედ სულიერი განწმენდისა და ღმერთთან კავშირის საშუალება.

ზოგადად, თასმაზე ჯვრის ტარება არა მხოლოდ შეესაბამება მართლმადიდებლური ეკლესიის კანონებს, არამედ საშუალებას აძლევს ადამიანს, უფრო ღრმად გაიგოს რწმენის ამ მნიშვნელოვანი სიმბოლოს მნიშვნელობა. 

წყარო: primetime.ge

ხვიჩა კვარაცხელია​​​​