უნიტაზებს შეიძლება განსხვავებული კომპლექტაცია ჰქონდეთ, განსაკუთრებით მაშინ, როცა საქმე ისეთ დამატებით ელემენტებს ეხება, როგორიცაა ჩარეცხვის ღილაკები. არსებობს ერთღილაკიანი უნიტაზები, სადაც ყველაფერი მარტივია – ღილაკზე დაჭერისას წყალი ავზიდან პირდაპირ უნიტაზში ჩაედინება. თუმცა ბევრს არ ესმის, როგორ მუშაობს ორმაგი ჩარეცხვის ღილაკები, მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი მოდელები საკმაოდ გავრცელებულია.

რისთვის აქვს უნიტაზს ორი ღილაკი – რეალური მიზეზი

უნიტაზის კონსტრუქცია მუდმივად ვითარდება. ბევრს ახსოვს, რომ საბჭოთა პერიოდში საპირფარეშო ან საერთოდ „იატაკში გაკეთებული ხვრელი“ იყო, ან ისეთი მოდელი, რომელსაც დაკიდებული ავზი ჰქონდა და წყლის ჩასარეცხად თოკის მოქაჩვა იყო საჭირო. დღეს ასეთი ვარიანტები პრაქტიკულად აღარ გვხვდება.

ორმაგი რეჟიმის მექანიზმების დანერგვა 1990-იანი წლების ბოლოსა და 2000-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო. სწორედ მაშინ გადაწყვიტეს მწარმოებლებმა, რომ აუცილებელი იყო ისეთი მექანიზმის შექმნა, რომელიც წყლის დაზოგვის საშუალებას მისცემდა მომხმარებელს. მისი შექმნის შემდეგ მომხმარებლებს მაშინვე აუხსნეს, რომელი ღილაკი ასხამს მეტ წყალს და რომელი – ნაკლებს.

ამგვარად გაირკვა, რომ ორი ღილაკის მქონე უნიტაზი ფაქტობრივად ადამიანის საჭიროებებზეა მორგებული. თუ საჭიროა მცირე რაოდენობის ნარჩენების ჩამორეცხვა, საკმარისია პატარა ღილაკზე დაჭერა, ხოლო უფრო „სერიოზულ“ შემთხვევაში დიდი ღილაკი გამოგადგებათ. გარდა ამისა, ორმაგი მექანიზმი ვიზუალურად უფრო თანამედროვე და ორიგინალურია, ვიდრე სტანდარტული ერთღილაკიანი მოდელი – ესეც კიდევ ერთი მიზეზია, რატომ აქვს უნიტაზს ორი ღილაკი.

პრაქტიკული თვალსაზრისით, ერთღილაკიანი უნიტაზები ერთ ჩარეცხვაზე საშუალოდ 9–12 ლიტრ წყალს ხარჯავენ, მაშინ როცა ორღილაკიანი მოდელები ბევრად ეკონომიურია. პატარა ღილაკზე დაჭერისას 3–4 ლიტრი წყალი იხარჯება, დიდზე – დაახლოებით 6–9 ლიტრი. ზოგიერთი მონაცემის მიხედვით, სამი წევრისგან შემდგარ ოჯახს, თუ ყველა სწორად იყენებს ასეთ უნიტაზს, წელიწადში შეუძლია რამდენიმე ათეული ლიტრი წყლის დაზოგვა, რაც კომუნალურ გადასახადებზე საგრძნობლად აისახება.

ხვიჩა კვარაცხელია​​​​