ლურჯი იზოლენტის რულონი სამართლიანად შეიძლება ჩაითვალოს საბჭოთა კავშირის ყოველდღიური ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე ამოსაცნობ სიმბოლოდ. ეს უბრალო საგანი, პლასტმასის კოჭზე დახვეული, დიდი ხანია გასცდა მხოლოდ ტექნიკურ დანიშნულებას და ყოფითი კულტურის ნაწილად იქცა.

თუმცა ბევრს უჩნდება კითხვა: რატომ გახდა ყველაზე გავრცელებული სწორედ ლურჯი ფერი, როცა შესაძლებელი იყო სხვადასხვა შეფერილობა? გავარკვიოთ, რა იყო ამის მიზეზი და რატომ ითვლებოდა ლურჯი იზოლენტი სხვებზე უკეთესად.

რას ნიშნავს ლურჯი იზოლენტი და რატომ იყო ის ასეთი პოპულარული
თანამედროვე იზოლენტის ისტორია უკავშირდება ამერიკულ კომპანიას, რომელმაც 1946 წელს დააპატენტა კაუჩუკის საფუძველზე შექმნილი წებოვანი ელექტროსაიზოლაციო ლენტი. აღსანიშნავია, რომ თითქმის ერთი საუკუნის განმავლობაში მისი წარმოების ტექნოლოგია არაერთხელ შეიცვალა. თუ გაინტერესებთ, რისგან მზადდება ლურჯი იზოლენტი? დღეს, ყველაზე სავარაუდო პასუხია – პოლივინილქლორიდი (PVC), პლასტიკი, რომელიც მიიღება სამზარეულო მარილისა და ნავთობპროდუქტების გადამუშავების შედეგად.

თავდაპირველად იზოლენტი საერთოდ არ იყო ლურჯი, იწარმოებოდა ღია ფერის ვარიანტები, მათ შორის თეთრი და ყვითელი. თუმცა მალე გაირკვა, რომ მზის ულტრაიისფერი სხივების ზემოქმედებით ასეთი მასალა სწრაფად კარგავდა სიმტკიცესა და ელასტიკურობას.

გამოსავალი გახდა მუქი პიგმენტების დამატება, რომლებიც ზრდიდა მასალის სინათლისადმი მდგრადობას. ასე დამკვიდრდა უფრო პრაქტიკული ფერები — ლურჯი და შავი.

სწორედ ასეთი ლენტები მიეწოდებოდა ომის შემდგომ პერიოდში სოციალისტური ბლოკის ქვეყნებს. ხარისხიანი PVC-ის წარმოება განვითარებულ ტექნოლოგიებს მოითხოვდა, ამიტომ იმპორტირებული პროდუქცია განსაკუთრებით მოთხოვნადი აღმოჩნდა. შედეგად, სავაჭრო ქსელში ყველაზე ხშირად სწორედ ლურჯი იზოლენტი გვხვდებოდა და დროთა განმავლობაში ეს ფერი „სტანდარტად“ აღიქმებოდა.

რა ფერის იზოლენტი რისთვის გამოიყენება – თანამედროვე სტანდარტები
რადგან გავარკვიეთ, რატომ იყო იზოლენტი ლურჯი, უნდა აღინიშნოს, რომ საბჭოთა კავშირში რეალურად არსებობდა იზოლენტის ორი ტიპი.

პირველი — შავი, ქსოვილის საფუძველზე დამზადებული ლენტი, რომელიც ქვეყნის შიგნით იწარმოებოდა. იგი მზადდებოდა ბამბის ქსოვილისგან, გაჟღენთილი წებოვანი შემადგენლობით. ასეთი ლენტი იაფი და თბოგამძლე იყო: გაცხელებისას არ დნებოდა, არამედ იწვოდა და ნახშირდებოდა.

თუმცა მასაც ჰქონდა ნაკლოვანებები — დროთა განმავლობაში წებო შრებოდა, ზედაპირი ხელს წვავდა, ხოლო ჰერმეტულობა სუსტი იყო. სამაგიეროდ, ხორკლიანი ტექსტურის გამო მას ხშირად იყენებდნენ ხელსაწყოების და სპორტული ინვენტარის სახელურებზე მოსახვევად.

მეორე ტიპი — PVC-ლენტი, იგივე საბჭოთა ლურჯი იზოლენტი. ის გამოირჩეოდა მოქნილობით, ტენგამძლეობით და კარგი დიელექტრიკული თვისებებით, თუმცა ძლიერ ყინვაში ხისტი და მტვრევადი ხდებოდა.

ამგვარად, რომელი იზოლენტია უკეთესი, ლურჯი თუ შავი, დამოკიდებულია გამოყენების მიზანზე. თუ მნიშვნელოვანია წყალგაუმტარობა, უპირატესობა უნდა მიენიჭოს ლურჯს, ხოლო თუ ლენტის გამოყენებას აპირებთ ღია ცის ქვეშ სიცივეში, უკეთესია შავი ვარიანტი.

ხვიჩა კვარაცხელია​​​​