ევა და მის და – ანა­მა­რია ბუ­თი­აშ­ვი­ლე­ბი ყვარ­ლის რა­ი­ო­ნის სო­ფელ გა­ვა­ზი­დან არი­ან. მათ სო­ცი­ა­ლურ ქსე­ლე­ბი­დან კარ­გად იც­ნო­ბენ – ფაქ­ტობ­რი­ვად უკვე ინ­ტერ­ნეტ­ვარ­სკვლა­ვე­ბი არი­ან. გო­გო­ნებს ვი­დე­ოს დედა – ფიქ­რია ჩე­კუ­რიშ­ვი­ლი-ბუ­თი­აშ­ვი­ლი ყო­ველ­დღი­უ­რად უღებს და სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში ათავ­სებს. ფიქ­რია გა­ვა­ზის სა­ბავ­შვო ბა­ღის პე­და­გო­გია. მისი გა­და­ღე­ბუ­ლი ვი­დე­ო­ე­ბის დამ­სა­ხუ­რე­ბით გო­გო­ნებს ინ­ტერ­ნეტ­მომ­ხმა­რე­ბე­ლი ხომ კარ­გად იც­ნობს და უკვე ტე­ლე­მა­ყუ­რებ­ლე­ბის­თვი­საც აღარ არი­ან უც­ნო­ბე­ბი, – არა­ერ­თი გა­და­ცე­მის სტუმ­რე­ბი ყო­ფი­ლან. მათი ახ­ლოს გაც­ნო­ბა ჩვენც გა­დავ­წყვი­ტეთ და ფიქ­რია ჩე­კუ­რიშ­ვილ-ბუ­თი­აშ­ვილს გა­ვე­სა­უბ­რეთ.

– ევა სა­ბავ­შვო ბაღ­ში 4 თვის ასა­კი­დან დამ­ყავს. კა­ლათ­ში ჩავ­სვამ­დი ხოლ­მე და ისე ვა­ტა­რებ­დი. სამ­სა­ხუ­რი და უფ­რო­სე­ბი ხელს მი­წყობ­დნენ. 8 წე­ლია, რაც იქ ვმუ­შა­ობ, ევა კი უკვე 4 წლი­საა, უფ­რო­სი გო­გო­ნა – 11 წლის.

– სა­ო­ცა­რი გო­გო­ნე­ბი გყავთ, ევა მა­ინც გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ბავ­შვია…

– თა­ვი­დან­ვე ასე­თი იყო, 7-8 თვი­სას თუ ვინ­მე მო­ე­ფე­რე­ბო­და, გა­უ­ღი­მებ­და, ხელ­ში აიყ­ვან­და, მა­გა­ლი­თად, მე­ზო­ბე­ლი გა­რეთ გა­იყ­ვან­და, გა­ა­სე­ირ­ნებ­და, მად­ლი­ე­რე­ბის ნიშ­ნად, ხელ­ზე კოც­ნი­და. სიყ­ვა­რულს მის მი­მართ ასე გა­მო­ხა­ტავ­და.

– ძა­ლი­ან არ­ტის­ტუ­ლია, – ვის ჰყავს?

– ჩემს ბა­ბოს – ფა­დი­შა ცუ­კოშ­ვილს. უდიპ­ლო­მო არ­ტის­ტი იყო. “თე­ატ­რა­ლურ­ში” ჩა­ა­ბა­რა, მაგ­რამ იქ ვერ გაძ­ლო, დედა მე­ნატ­რე­ბაო და აღარ ის­წავ­ლა. ფა­დი­შა მა­მა­ჩე­მის დედა იყო, ანუ ევას დიდი ბებო, რო­მე­ლიც ცო­ცხა­ლი აღარ არის, 8 წლის წინ გარ­და­იც­ვა­ლა. ევას და­ბა­დე­ბას ვერ მო­ეს­წრო. პაპა კი ცო­ცხა­ლია, მისი მე­უღ­ლე, 89 წლი­საა. ევა რაც არ უნდა და­ვა­რი­გო და ვუ­თხრა, მა­ინც თა­ვი­სით და თა­ვი­სე­ბუ­რად აკე­თებს ყვე­ლა­ფერს, გინ­დაც იმ ვი­დე­ო­ებ­ში, რო­მელ­საც ვი­ღებ.

– ვი­დე­ოს ყო­ველ­დღე უღებთ?

– დილა რომ თენ­დე­ბა და ევა გა­იღ­ვი­ძებს, პირ­ვე­ლი უფალს მად­ლო­ბას ეუბ­ნე­ბა, რომ ცო­ცხა­ლია, კარ­გად არის და მერე ანა­მა­რი­ას­თან ერ­თად ლო­ცუ­ლობს… შემ­დეგ ხელ-პირს და­ი­ბა­ნენ, მო­წეს­რიგ­დე­ბი­ან და თუ საქ­მე მაქვს, ვთქვათ, ბოს­ტან­ში, მომ­ყვე­ბი­ან. სულ ჩემ­თან არი­ან, სულ ერ­თად ვართ – სა­დაც მივ­დი­ვარ, შვი­ლე­ბი თან დამ­ყავს. მოკ­ლედ, დი­ლით ყვე­ლა ძი­რი­თად საქ­მე რომ მო­ი­ლე­ვენ, ევა მე­ტყვის, – არ ჩავ­წე­როთ? უნდა, რომ მი­ე­სალ­მოს ხალ­ხს და ასე ყო­ველ­დღი­ურ საქ­მედ გვექ­ცა ვი­დე­ოს გა­და­ღე­ბა. ისე­თი ბავ­შვია, ისე­თი საქ­ცი­ე­ლი აქვს, ისე­თი თვი­სე­ბე­ბი, რომ სულ ტე­ლე­ფო­ნი უნდა გე­ჭი­როს და ვი­დე­ოს უღებ­დე. უბ­რა­ლოდ ამის დრო მუდ­მი­ვად არ მაქვს, ოჯა­ხი, თა­ვად ბავ­შვე­ბი, სამ­სა­ხუ­რი, უამ­რა­ვი საქ­მეა. სას­წა­უ­ლებს აკე­თებს და სა­ოც­რე­ბებს ლა­პა­რა­კობს, სა­ი­დან იგო­ნებს, არ ვიცი.

– მა­მი­კოს რა­ტომ არ აჩენთ ვი­დე­ო­ებ­ში?

– არ უყ­ვარს ვი­დე­ო­ში გა­მო­ჩე­ნა და მი­ზე­ზიც ესაა.

იხილეთ ვრცლად Ambebi.ge-ზე

ხვიჩა კვარაცხელია​​​​